Betyds was nog nooit

te laat nie, en laat

was nog nooit

betyds nie

Sy moet my nie nou

te goed leer ken nie,

want wat maak ‘n hond

met die kar wat hy gevang het?

is ‘n klop-klop.

Klip klop aan my hart…

Hou my – nee, grýp! my binne vas.

Sommer ‘n gediggie wat ek vir Roelf geskryf het jare gelede, wat ek nog altyd uit my kop uit ken. Dit was op ‘n klein stukkie papier geskryf  in ‘n blikkie op my spieëlkas van doerdie tyd af. Ons was kort getroud en met vakansie by Ramsgate. Hy het gou geleer dat die pad na my hart blommetjies groei as hy vir my mooi goedjies optel en bring.

Hy het vir my ‘n besondere golf-en-sandgeskuurde klippie gegee wat vir ses-en-twintig jaar altyd naby my was. Wit-romige kleur met ‘n tekstuur wat my laat dink het aan ‘n stukkie gepoleerde versteende hout, wat ek nog nooit êrens anders gesien het nie. Amper reghoekig in vorm, met twee gaatjies waar sandkorreltjies ronde ogies in geskuur het oor ‘n baie lang tyd. In my laboratoriumjas se sak. Bo-op my lessenaar. In my wegsteekplekkies saam met ander kosbaarhede. Afhangend van my gemoedstoestand dáár vir voel of kyk.

My klippie was daar vir troos in seer tye, sommer net vir kyk in bly tye. Was.

My klippie het perfek in my hand gekoester. Het.

HET!

Ek het vir ‘n week lank elke dag met ‘n sif gesit en soek. Geduldig. Wenend. Stukkend. Gedink dis iets wat die hellevuur sou oorleef.

Nou, na al die jare, wil ek my gediggie voltooi.

Klip-klip

was ‘n klop-klop.

Klip is nou net in my hart.

Dubbelhartig wil ek nie wees nie,

want dit bring dubbelhartigheid mee.

Deurmekaar is ek wel met een plus twee

Die Drie

 ~ Most editors are failed writers – but so are most writers | T.S. Eliot

 Toe ek klein was wou almal my altyd oppiep omdat ek so klein is. Petiet-klein is. Ek het dit gehaat – tot ek later van tyd geleer het om dit tot my voordeel te gebruik, selfs soms te misbruik ook! Ek wou só graag ‘n vreeslike goeie atleet wees, maar my bene is net té kort om by te bly, net té kort om vêr genoeg te spring… Dit het my egter nie gekeer nie en dit was vir my lekker om net deel te neem.

 ‘n Jaar of wat na ons troue koop Roelf ‘n boog. Fassinerend, maar ai, ek kry die snaar nie geroer nie. Mettertyd word die boog toe weggepak toe hy nie meer plek het om te skiet nie. Op ‘n dag, na baie jare, praat ons oor ons toekomsdrome, wat ons nog wil doen, goeters wat vir ons belangrik is. Een van sý drome was om nog kompeterend boog te skiet. ‘Eendag is nóu’, sê ek vir hom, ‘Moenie wag tot jy te oud raak nie. As mens nie werk aan jou drome nie dan bly dit net drome.’. Sommer die volgende dag besoek hy ‘n boogskietwinkel om pyle te gaan koop. Blinkoog kom hy toe daar aan – nie net met nuwe pyle nie, maar sommer met ‘n splinternuwe boog. Vertel so ewe vir my dat daar nou baie dames-boë ook op die mark is, en dat ons vir my een moet kry… Ek wou nie sommer net ‘n spul geld uitgee nie, en skiet toe eers met ‘n geleende boog om te kyk of ek regtig daarvan gaan hou. En hóé hou ek toe nie daarvan nie! En ek is ook nie te klein nie, mens koop ‘n boog wat by jou eie lyf pas. Net vir jou.

 Ons begin 3-d skiet, en Roelf vaar van die begin af sommer goed en kry provinsiale kleure al in die eerste jaar. Ek daarenteen sukkel maar, kry so af en toe ‘n medalje, maar kom nooit op provinsiale vlak nie. Toe ons plaas toe trek besluit ek dis nou sommer tjol om altyd so tweede-beste te voel. As deel van my plan om my vorm te verbeter begin ek FITA teikenskiet.

 Op ‘n dag kom daar ‘n uitdaging vanaf die South African National Archery Association  ‘Do you have what it take?’ en ek besluit ‘Ja, ek HET … en ek WIL’ die uitdaging aanvaar om vir my nasionale kleure te werk en te kwalifiseer vir die nuwe National Squad program. Die gedissiplineerde, meer introverte vorm van boogskiet pas baie beter by my persoonlikheid en sommer gou word Roelf se stokperdjie en droom mý obsessie!

 Ek werk hard en dis ‘n hoë berg om te klim maar die teleurstelling is baie groot toe ek 5 punte kort op my gemiddeld om as ‘Candidate Squad’-lid aanvaar te word in Julie 2006. In sak en as. Net vir kort, want my harde werk is raakgesien en ek word op meriete gekies!

 Kwalifisering vir nasionale kleure was ‘n gemiddeld van 1305. Soveel kere het ek al meer as 1300 geskiet by die huis, soveel kere het ek met groot verwagtinge na ‘n toernooi vertrek. Maar keer na keer ontwyk die ou grote my, en ek werk maar weer… vol hoop vir die volgende keer.

Elke mens doen dinge met sy eie motiverings, ek het meer as een ding wat vir my ‘n motivering is om my beste te gee. Een van daardie motiverings is Ma. Onder spesiale mense is sy die spesiaalste. Ons kuiertjies alleen voor elke kompetisie wat ek in Pretoria of Johannesburg skiet spesiaalste-spesiaal, alleen geselsies wat nooit beskore was in ‘n gesin vol kinders nie. Soms sit ons sommer net bymekaar, sy besig met ‘n breiwerkie en ek vasgevang in my geestelike voorbereiding. Dood tevrede bymekaar. Ek vertel vir haar van die rol van laventel in my geestelike voorbereiding tydens oefening en kompetisie; en toe ek weer in my kamer kom staan daar ‘n POT vol vir my… ‘n Pakkie laventel badsout om in te bad voor nasionale kampioenskappe… ‘n Laventelroompie skelmpies weggesteek in my badkamertassie. Vir haar skiet ek oor al die geleenthede wat sy nooit gehad het nie, vir al haar intellektuele en sportiewe talente wat sy nie kon gebruik het nie, omdat sy vir ons gehad het. ‘n Man en ‘n huis vol kinders. Maar waar sy AL haar ander talente honderd persent uitgeleef het sodat sy IETS is, sonder intellektuele of sportiewe glorie; net ‘n wonderlike Ma en ouma vir haar vele kleinkinders, ‘n steunpilaar vir almal rondom haar. Nou nog selfs in die aftree oord waar ons verlede week haar sewe-en-sewentigste verjaardag gevier het.

 ‘n Ander motivering is ‘n spesiale sussie. Jonk gediagnoseer met diabetes en twee jaar jonger as ek. Dis al meer as 30 jaar vanaf diagnose, en haar organe se aftakelingsproses is aan’t versnel. Nou het sy ook rumatoïede artritis, met elke gewrig in haar liggaam ‘n punt van pyn. Die behandeling is toksies en maak haar soms sieker as die siektes saam, sy is op die laaste linie behandeling wat die mediese wetenskap haar kan bied. Net voor Kersfees 2006 kry sy binne die bestek van 2 dae 300 kortisoon inspuitings, darem onder ligte narkose. Drie honderd! Haar ledemate en lyf was oortrek met blou kolle. Dit was maar die eerste van baie kere, soos wat die jare aanstap gebeur dit meer en meer. Maar sy loop haar pad sonder dat sy ooit kla, sonder dat jy dit eers weet as jy haar nie ken nie.

 In ons familie word mens groot as jy 40 is, en my hart was baie seer toe ek Noek se partytjie mis. Maar ek was ‘n geleentheid gegun om ‘n ekstra probeerslag in te sit, en ek doen dit, ek skiet elke pyl vir haar – my eerste telling bo 1300 – en ek doen dit GOED, met ‘n telling van 1330! My trane was nie net van blydskap oor my punte nie, dit was ook van trane vir my sus en ek skryf vir haar ‘n gedig as verjaardag geskenk.

 Dit alles gee my moed en ek kwalifiseer ‘n paar weke later vir my nasionale kleure en vir National Squad. Net-net, maar ek máák dit! Ek is no. 5 op die ranglys, en mis my groen en goud – die eerste vier kry geleentheid om oorsee deel te neem. Die kwalifisering skuif September 2007 op na 1325, en ek moet van voor af werk… Kort daarna begin gesondheidsprobleme pla en moet ek drasties afskaal aan my oefenprogram.

 Dit neem ‘n paar jaar om weer mens te word en in die vroeë môre-ure van my heel eerste kompetisie daarna, op 06 November 2011, is daar ‘n bliksemstraal uit die hemel en brand al my drome tot as. Van my bronsmedalje met nasionale kampioenskappe en my nasionale lapelwapen is slegs ‘n lae resolusie digitale fototjie oor. Sonder versekering gaan dit ‘n paar jaar neem voor my sport weer my obsessie kan word, nou moet daar eers weer ‘n nuwe huis gebou word en die kinders moet geleerdheid kry en getroud kom. Gelukkig is dit ‘n sport sonder ‘n ouderdomsbeperking en weet ek dat ek met harde werk weer daar kan kom.

 Boogskiet self is nie een van my talente nie, maar my wil en deursettingsvermoë om nie op te gee nie, dalk ‘n groter faktor vir my sukses. Sommiges noem dit hardkoppigheid, noem dit nét wat jy wil. My boogskietpad is ‘n opdraende pad, ene wat ek nou kruip, maar met ‘n lied in my hart.

Die berg wat ek gedink het ek klim was toe net ‘n illusie, die gróót piek lê nog voor. Ek gáán by die piek uitkom, die piek waar die groen bokkie wei en die goue protea blom… al gaan dit dan as bejaarde wees in ‘n rolstoel wat Para Archery verteenwoordig. En my uitsig gaan so wyd en so ver wees dat my oë piepklein skrefies gaan trek en ek die wind gaan blameer vir die water wat daaruit stroom.

Vir Teunet – op jou 40e verjaardag, 12 Jan 2007

Ek kyk op, die teiken vaag voor my.

My hart klop-klop in my keel.

Ek span my boog…

voel my spiere werk.

My kop word leeg.

Die pyl verlaat die boog

wanneer ek vir ‘n splitsekond

my liggaam van asem weerhou.

Ek volg die vlug

en die dowwe slag bevestig

dat dit ‘n kolskoot is.

Ek wou nog vir jou sê

dat jy die mooiste hare het,

dat ek jou sproete begeer het toe ons kinders was.

Ek wou nog vir jou sê

dat jou lewe vir my ‘n inspirasie is,

dat ek altyd opkyk na jou.

Ek wou nog vir jou sê

dat my soeke na die goud

‘n ode is aan jou wat sonder kla,

sonder verwyt, voluit lewe.

Ek wou nog vir jou sê

dat jy baie spesiaal is vir my.

Ek wou nog vir jou sê…

dat ek dit nou gesê het.

Seem too far and too high

And the clouds too heavy

And too pink,

You make me real.

When all reality collides

And I’m pulled on the tides

When the music gets too loud

And too harsh,

You make me real.

And when I lie here; out of my skin – out of my soul

Out of control – out of it all

When all that is left that I can

Absorb is black,

You make me real.

©

Vandag het ons baklei oor eiers, ja; eiers.

Ek wou die 3 eiers gehad het. Nou. Nie later nie.

Gekook, nie in Bobotie nie.

Ek het gewen, die eiers gekry.

Eiers gekook.

Siek.

Sondag 09/06

Ek soek weer gekookte eiers, met aspersies op – jy weet mos, die wat jy in ‘n blikkie kry, van KOO af.

Ek soek nie die eiers sonder die aspersies nie!!

Ek verslind elke laaste stukkie.

Siek.

Maandag 10/06

Ek wil nie uit die bed klim nie.

Ek voel nie lekker nie.

Moet nie aan my vat nie.

Gaan weg.

Ek wil alleen wees.

Ek is alleen.

Siek.

Dinsdag 11/06

Voel nie beter nie.

Dit raak erger.

Voedselvergiftiging van die eiers?

Hy grap; Swanger?

Ek grap; Doen toets.

Een strepie = Negatief

Twee strepies = Positief

Ek het twee strepies.

Woensdag 12/06

Nie seker of toets reg is nie.

Voel lus om eerder te dood.

Dokter?

Vampier suig my bloed uit.

Ek wil flou word – haat bloed.

Dokter bel; Geluk!

Ons bel ouers; Geluk!

Donderdag 13/06

Ginekeloog toe.

Sien baba se hartjie klop

Ses weke vier dae oud.

Hy/Sy kom op ons eerste huweliksherdinking.

Hy/Sy het reeds ‘n naam.

Voel steeds goor, slaap; siek; slaap; siek……

Vrydag 14/06

Medisyne begin werk.

Naar word minder.

Almal weet nou ons kry ‘n baba.

Sat 15/06/02

Ek voel weer soos ‘n mens.

Nooi selfs gaste vir ete.

Sondag 16/06

Gelukkige Vadersdag nuwe Pappa!

Volgende jaar is ons kind in ons arms.

Pappa; dit is regtig seer.

Pappa; daar is bloed orals.

Pappa; vat my hospitaal toe.

Dokter?!

Dokter; vat die pyn weg

Dokter?!

Dokter; gee my baba terug!

Maandag 17/06

Gister is  my baba dood

my hart dood

my siel dood.

Moet nie aan my vat nie.

Gaan weg.

Ek wil alleen wees.

Ek is alleen.

Ek was nog nooit só alleen.

Sondag 02/02

Vandag moes ek ‘n mamma gewees het.

Gelukkige huweliksherdingking.

Maandag 16/06

Dit is vandag ‘n jaar vandat my baba dood is.

My baba is dood.

My hart is dood.

My siel is dood.

Jy kan nie aan my vat nie.

Jy is weg..

Ek wil nie alleen wees nie.

Ek is nogsteeds alleen.

Maandag 02/02

Ons is Vrydag geskei.

Dit is alles nou verby.

Ons gaan nie vandag daardie eerste partytjie hou nie.

Nie vandag nie, nooit nie.

Jy is al vir agt maande weg.

My lewe begin weer aanbeweeg.

My baba is dood.

My hart begin weer lewe.

My siel sien weer lig.

Woensdag 16/06

Dit is twee jaar vandat jy dood is.

Maar vandag lewe ek weer.

Ek kan jou uiteindelik begrawe.

Vernietig, verkrag, verloor

Julle, die “so called” Elitists

Julle wat die kunste in julle afgod verander het

Tot so ‘n mate, dat dit vir my,

Die leek op die straat,

Ontasbaar geraak het.

Julle met julle “A-lys” partytjies,

En “A-lys” vriende en “A-lys” huise en karre

Julle wat neerkyk op die van ons

Wat nie soos julle is nie

Julle wat nie julle tale meng nie

In elk geval nie as julle by die “A-lysters” is nie.

Dit moet só ‘n lonely plek wees

Daar heel bo aan julle “A-lysie”

Dit is immers net ‘n lys, niks,

NIKS, in hoofletters, is real nie

Julle dink ons plebs beny julle,

Is jaloers,

Maar ons pleb lewens is werklik en

Onpretensieus

Sit daar op jou troontjie,

Jy op die “A-lys”,

Maar onthou net,

Sonder die ander 25 letters in die alfabet,

Beteken A Absoluut niks.

©

movement of the flame in the wind.

The smell is that of a freshly

cut rose from one lover to the other.

It all becomes so intimate,

the sound, the look, the smell.

Lovers clinging in the dark,

raindrops on the leaves.

Tender kisses all night long,

the music of the rain.

Beads of sweat on naked flesh,

the smell of a rose.

Night and day coincide in the thunder,

the flashing of light.

The rain is gone,

the passion remains.

The movement is strong,

the beat fades away.

the rose dies,

the smell clings to the sheets.

Love and lust stay alive as the clouds

descend to bring forth another day.

Lovers crawl closer,

only, to fade away with the coming of the light.

©

She betrayed my trust again

I suppose it’s nothing new,

But one would think that she’d learn,

After all, it’s been several years

I’ve asked her so many times not to

Yet, she does it time and time again

She’s the one person that should understand,

She’s the one that should be on my side, not his

Does she not realise that every time she sees him,

It’s like telling him that it’s all right?

Does she not realise that every time she speaks to him,

She rips out my heart?

How can she look him in the eyes,

Knowing what he did?

How can she look me in the eyes,

Knowing she’s betrayed me again?

She gave me life but kills me every day

She raised me but shatters me every time she speaks his name

I hate his name,

The sound of it sends shivers down my spine

When she speaks it, it nauseates me

Every little memory possesses my mind

I smell him, sweaty from the day’s work,

I smell the old s3x on him

I feel his rough hairy hands

Pushing and prodding my tiny body

I feel his er3ctness pushing up against me

His disgusting being forces mine

To become one with his

I try to break free,

But I’m only six years old

And he’s f**king me just after

He’s f**ked my mother

And tomorrow she’ll probably phone him again.

©

Vir altyd toegevou wees in jou arms

Op geen plek wil ek eerder wees

As in die kokon van jou hart

Ek wil op die pad van ons lewe loop

Met jou hand wat myne nooit verlaat nie

Saam met jou wil ek reis na plekke

Wat net bestaan in ons twee se drome

Ek wil wakker word in ‘n wêreld

Waar net ek en jy bestaan

Aan die einde van die reënboog

Wil ek saam met jou ons pot goud gaan haal

©

your fingers, searching, dumb, hurrying with the clasp,

you’re mumbling words of desire in her mouth

while your tongue wistfully and lustfully flutters over her lips

your breathing is deep and hastens in her ears

the obvious lust is in your eyes

you devour her mouth

your lips dance on her neck

your tongue rests for a moment in the hollow in her neck

it flirts with her adam’s apple -

the same apple that s3duced man in the garden of eden

the apple that blurred the line between good and bad

the ability to distinguish between right an wrong has long disappeared

in this moment of passion – stolen passion

your lips fold around her n!pple

you suck hard, as if you can taste mothers’ milk

your hand is in the dark cavern between her legs

your fingers searching for the reward of wetness

of lust, of wistfulness like that of the snake

you find the fruit of good and evil

you ravish it, each bite tasting more like forbidden fruit

then you fill her, gently and soft at first – as it should be

then it becomes more urgent, harder, faster, searching for more

the promise is out of reach, so close but yet so far

you explode, pulsating inside her

and it’s over

you get up off the bed to wash the dirty s3x from your body

she is still lying on the bed, panting while you close the hotel room door behind you

you can hear her laughing – you think it’s the after effects of pleasure

she knows it’s because you’re still in the black widow’s web

she has finished mating, now she can devour her prey

her game is far from over

tomorrow she’ll find another way to spin you deeper and tighter in her web

she is still shuddering when she straightens her clothes to go home -

home to her husband

and you come home to me

where I am waiting, hoping, that perhaps tonight

your hands stroke the small of my back,

your fingers, search, dumb, hurrying with the clasp….

©

Die koue realiteit van jou woorde

Ontwyk my siel nogsteeds

Jy sê dit alles is verby

Maar ek kan dit nog nie glo

Ek bid en hoop jy kom weer terug

Vir ewig aan my sy

Ons reënboog wag nog weggesteek

Ons moet hom net gaan vind

Die toekoms wag ons albei in

Sy hande uitgereik

Kom saam met my

Vat sy hand

Gee die eerste tree

Kom saam met my

Vat my hand

Maak ons drome waar

you  turned my life so upside down, so inside out

what once was impossible, so distant and so far

is now so very tangible, so very real

you draw me closer to you, every chance you get

what is it that you want from me

why do you haunt me so intensely

why do I want to feel your touch, your kiss, your passionate surrender

fall into your arms in the sweetest of sweet surrenders

my mind cannot comprehend these thoughts

my body aches for you

my heart refuses to be broke

my soul so yearns for you

you drive me wild

you make me crazy

you let me laugh

you are my smile

©

Freedom escapes,

All inhibitions disappear.

I am free

No bird could be as free as I am.

The tide pulls me back as love grows stronger.

As the new waves are born, my heart grows old.

The waves break on the shore.

Freedom escapes

All inhibitions disappear.

As you leave me,

My heart begins to die.

©

Hoe fyn lê die stof van ons vaders, verwronge,

se gebeendere op jonges se vurige tonge.

Hoe skerp lê die klap van sweep ingekerf

in die hand van die meester,

in die siel van die serf.

Buig, my volk, buig neer

tot in die sesde geslag

waar jy suig aan die speen van ‘n

ander gesag.

Spreek die taal van jou hart

in ‘n vreemde tongval,

tuur verlate oor waters

sit hand aan die ploeg in ‘n ander heelal.

Maar hunker en hunker, wroeg en smag

na ‘n rusplek, ‘n droomplek vir hierdie geslag.

Die enigste plek waar jy dit gaan vind:

in die hart se gebed, in die oë van jou kind.

© Murphy

Soos Ralph of Koos of Antjie Krog nie.

My woorde is plein afrikaans en

my pen word altyd droog

Ek skryf vir mense soos ek,

Mense wat net mooi woorde wil lees

Woorde wat ‘n mooi storie vertel

Mense wat nie omgee vir alliterasie

En assonansie en rym nie

Regte mense wat regte goed voel

Mense wat voel in kombuis afrikaans,

Nie boek afrikaans nie

Mense wat in afrikaans liefde maak

Nie omgang het nie

Mense wat in kombuis afrikaans vloek,

Nie ‘n kragwoord gebruik nie

Mense wat op vrydae na werk ‘n dop drink,

Nie ‘n apertif geniet nie

Mense wat kommen kuns koop want dis mooi,

Dis nie een of ander elitist voorreg nie

Mense wat luister na die betekenis van jou woorde

Want jy laat hulle voel

Ek skryf nie in jou styl nie

O groot afrikaanse poepol

Ek skryf vir my en die van ons

Wat ook iets het om te sê

In jou eie plat kombuis afrikaans

©

Ek het nogal opgesien daarteen, en soos ek vermoed het gaan gebeur, was ek lekker tranerig Saterdag. Oor ek na my ma verlang het en vies was vir die heelal oor ek weeskind-weeskind moet verjaar.

Toe lê ek lekker jammergatterig op die bank met my vrotste sweetpak en my hare wat soos ‘n voëlnes lyk.

Ek hoor toe net iemand so vinnig agter my beweeg, en sien toe my vriendin, Elane, se blonde poniestert agter die deur in wip.

Ek loer om die hoek en sien hoe sy ‘n klomp eetgoed op die tafel uitpak. En ‘n bottel sjampanje met een van daai goed aan wat mens in die kar se agterruit vassuig, wat sê “40 and sexy”.

Toe hol sy weer uit en sê: “Sien jou later!”

Toe suprise my pelle my later (nadat ek gelukkig my hare gaan kam en ordentlik gaan aantrek het).

Kyk hoe mooi was die cupcakes.

Ek wou baie graag ‘n paar rooi cowboyboots wat ek al lankal eye vir my verjaardag gehad het, maar hulle het nie my nommer gehad nie. Toe sit my pelle maar vir my ‘n rooi boot op die koek.

Nou is ek 40.

Jippiiiieeeeeee!!!!

Sug.

http://www.litnet.co.za/cgi-bin/giga.cgi?cmd=cause_dir_news_item&cause_id=1270&news_id=105107&cat_id=1927

Jy loop nader
My hart klop teen ‘n mars
Jy sit jou hand op myne
My tong steek vas

Jy gee my koue rillings
Want jy ken my naam
Ek kyk na jou gesig
Hoekom is ek so skaam

Soms voel dit die wêreld is teen my
Jy laat my verstaan
Wat ander dink is onbenullig
Ek voel of ek vergaan