Die hotel wat jy die maklikste sal vind in Hotel De Duine. Hierdie hotel staan gebou op een helse groot sandbank. As jy op die rand van die sandbank gaan staan dan lê die see uitgestrek onder jou. Hoeveel keer het ek daar gestaan en dan sommer my hande na weerskante uitgestrek soos ‘n dominee van sy kudde seën na die kerkdiens. Dan het ek my ogens toegemaak en my verbeel ek is ‘n seemeeu en die see briese wat van onder van die see af opstoot boontoe na waar ek staan gee my die ervaring van ‘n meeu in die vlug. Koel seelug met die geur van salpeter en bamboes in my neusgate. Verlore in die droomlug om my.

As jy by die vier rigting stopstraat reguit aanry kry jy die golfbaan van Hentiesbaai. Hierdie glofbaan bestaan maar eintlik net uit 9 putjies met setperke hier en daar in die oop sand. As jy jou bal hier in die wind in afslaan staan jy met jou oë vol seesand. Soms sal ‘n parmantige seeumeeu kom neestryk en dan laat spaander met jou bôl na wie weet waar in die woestyn en en jy sal daai bôl nie nie weer sien nie. Soos jy met die straat aanry kry jy dan jou eerste draai in die pad en op die binnekant van die draai sal jy dan Oom Jolly se blou en wit muur sien met die groot geskrif daarteen: “Jolly Patrollie” Hoeveel glimlagte het díe naam ontketen?

Ek het reeds van oom Kas en sy Tornado geskryf maar ek sal nooit verby oom Jolly se muur ry sonder om aan oom Kas ook te dink nie. Oom Kas was die een man wat oom Jolly se muur twee keer omgery het en twee keer weer moes laat opbou het. Die eerste keer was dit met sy Ford Cortina drieliter bakkie en die twede keer was dit met sy Alfa Romeo. Oom Kas was een van die manne wat graag by De Duine in die kroeg gaan kuier het tot wie weet hoe laat in die nagte. Dan was daar gefuif sonder weerga. Soos die partytjie dan tot ‘n end kom, het oom Kas dan in sy motor geklim en so van oom Kas van Tsumeb af in gedaante verwissel tot Stirling Moss van London… Dan was die oop pad oom Kas se speelplek en kon díe oom jaag. Daar was niks fout met sy manier van bestuur nie. Daar was net een fout met oom Kas. Hy kon nooit die draai in die pad voor oom Jolly se huis onthou nie.

Eers as die letters Jolly Patrollie voor hom opdoem, dan het hy onthou maar dan was dit ook te laat. So het hy twee goeie karre afgeskryf en twee mure gebou. Oom Jolly self, was nooit kwaad vir oom Kas nie. Die twee het baie van mekaar gehou. Oom Jolly was bekend dat hy die grootste stel tools in sy garage gehad het waar selfs die eienaar van die plaaslike vulstasie van tyd tot tyd by hom kom tools leen het. Baie keer was ek soontoe om ‘n spesiale tool te gaan leen en elke keer het ek ‘n bottle Chateau en coke saamgevat. Oom Jolly het ‘n snaakse manier gehad om sy dop te mix. Hy het eers ‘n goeie skoot brandewyn ingegooi. Dan een kwart coke en een kwart water onder die kraan loop intap. Ek self het maar sy voorbeeld gevolg om nie aanstoot te gee nie. Dit was nogal nie te eienaardig nie. Die dop drink ek nog van tyd tot tyd as die gewone dop te soet raak en in my keel vasteek.

Die dop noem ek en almal wat ek ken ‘n Jolly Patrollie. Met groot deernis dink ek vanaand aan oom Jolly. Ek sien hom sommer op sy stoep staan en na die karre staan en kyk soos hulle verbykom. ‘n Ou oom wat in Henties kom aftree het na ‘n leeftyd van motors herstel. Al wat hy deesdae doen is om te kyk hoe die karre verbyry. Wat in oom Jolly se gedagtes omgaan, sal niemand seker ooit weet nie. Miskien wonder hy waneer iemand weer en van sy tools wil kom leen. Miskien is hy lus vir ‘n Jolly Patrollie.

So het ek dan vir Oom Kas net ‘n paar keer in my lewe ontmoet, maar elke keer het die oom ‘n groot indruk op my gelaat. Hy was so hard soos ‘n engine se sub-eassembly blok en het ‘n handruk soos ‘n bench vice gehad. En hy was nie onnosel nie, nee. Die oom het sy plante intiem geken. Hoe meer ek hom uit gevrae het om sy kennis te toets hoe meer het hy my beïndruk.

Oom Kas was soos enige suidwester lief om see toe te gaan. En wat sal jy dan nou by die see loop maak sonder ‘n ordentlike ryding? Vroeër jarre was viertrek voertuie net vir ryk mense en almal het maar op die strand rondgery met hulle kombis of bakkies en hier en daar die onmiskenbare gebrom van ‘n beach buggy. Nou Oom Kas kom toe eendag af
op die Jeep Tornado en kon toe glad nie die drang keer nie en het dadelik die viertrek stasiewa gekoop en die volgende naweek besluit om af t e sit see toe. Die tannie was nie vreeslik beindruk met die “winskopie”nie en het geweier om saam te gaan.

So Oom Kas en Alfred is toe na werk die Vrydagaand weg op sumeb en oppad Swakopmund toe. Nou kan ek julle vertel dat die pad tussen Tsumebe en Swakop ‘n redelike distansie is. Oom Kas het besluit om die hoofpad by Otjiwarongo te verlaat en om oor Omaruru te ry tot by Karibib en dan van daar af tot by Usakos en dan deur die woestyn tot by Hentiesbaai waar enige stoere suidwester verkies om te loop bly eerder as in Swakopmund.

Soos Oom Kas en Alfred gery het, so het die drank dan ook vrylik gevloei met die dat die tante nie daar was om te vermaan nie. So teen die tyd wat hulle deur Usakos is, was dit net na middernag. So het hulle dan die gruispad Henties toe gevat wat kort onder die Spitzkoppe deurloop en so het hulle stop-stop gery om glase vol te maak en om water af te slaan. By Spitskoppe kry Oom Kas toe sy eerste papwiel.

Hulle kon die berge net-net teen die sterre uitmaak. So het hulle dan die jack uit gehaal en die Tornado opgejack en die wiel omgeruil. Entjie verder kom hulle agter die wiel is nogal die tyd pap. Uitgeklim kom hulle agter hulle het die verkeerde wiel om geruil en so maak
hulle toe reg wat hulle droog gemaak het terwyl die een die ander luidkeels verwyt. Teen die tyd wat hulle die vreemde kar in die pikdonker nag die tweede keer opgejack het was altwee toe ook al ver heen.

So toe Alfred die pap tyre agter ingooi toe trek Oom Kas weg en seg vir Alfie: “Die sand is glad in die wêreld”. So hou hy dan toe die revs versigting in die lae toere waar die Tornado se wringkrag dan ook die beste is. En net so sit raak die Oom aan die slaap reg agter die
stuurwiel.

As enige iemand die nag daar gestop het en die petalje bekyk het sou hy of sy seker stom geslaan al rondom die toneel geloop het. Want nie een van die twee het onthou om die kar af te jack nie. So het die Tornado met sy een agterwiel in die lug gestaan en draai en in die
sterrelig sien jy vir pa en seun voor in die Tornado vas aan die slaap.

Met ligdag ruk Oom Kas uit sy slaap en seg so ewe: “Maar ons is dan nog altyd by die Spitzkoppe!” Oom Kas is vyf jaar gelede op Tsumeb begrawe. Een van die laastes van
sy soort. Rus sag, Oom Kas. Jy was een van die min mense wat ‘n tornado gery het. Hulle vertel mos dat die een cowboy ‘n tornado kon ry terwyl hy sy sigaar gerook het. Jy, Oom Kas, het vir hom gery terwyl jy rustig geslaap het. Ons mis jou.

Puru Puru

Jy kan vir dae lank rondry en niemand sien nie. Menige duitse toeriste het dit dan ook al agter gekom. Nou,  die plaaslike manne is meer prakties. In plaas van om ‘n groot waterkan saam te piekel is dit beter om ‘n coolbox vol ys en dumpies aan te ry met ‘n kas brandewyn en twee dosyn blikkies coke om dood seker te maak jy oorlewe as jy dan verdwaal.

Die Namib is egter ‘n warm plek en mens se keel raak gou droog. Dit is dan ook sulke tye dat die inhoud van die coolbox vinnig verdwyn en nou praat ek nie noodwendig van die ys nie. Dié word versigtig bewaar vir incase die bier opraak. So teen die tyd dat die Windhoek Lager dumpies opraak, dan trek jy maar een van die bottles brannewyn uit die karton boks uit en dan drink jy meer vir die sosiaal as om aan die lewe te bly.

Paul was nie anders as enige ander Namibianer wat ek ken nie. Sy beachbuggy was gelaai lat dit lyk of hy bouklip aanry met die ding. Paul was ‘n baie innoverende intrepeneur so dit was nie net dumpies en brannewyn en mix in sy beachbuggy nie, nee. Daar was ook ‘n groot gasbottel en ‘n draught drom agter in te kar. So het hy dan soos ‘n koning draught gedrink sommer so uit die pyp uit wat hy prakseer het. Nou as jy dink dat Paul baie pelle saamgehad het, maak jy fout. Hy en sy een mater het aleen so rondgery en gesuip.

Nou die dag besluit Paul en sy mater dat hulle nou die woestyn gaan invaar met sy beachbuggy en dat hulle ‘n ondekkings reis soos min wil gaan doen. Hulle plan was om die nag reg in die Namib te gaan vuurmaak en bogpraat tot volgende oggend toe soos wat alle Namibianers graag doen. Hulle het gery en gery en die draught het opgeraak. Toe het hulle die coolbox met Windhoek Lager nader getrek en die ook uit gesuip. Daarna het die logiese ding dan toe gebeur dat hulle die eerste bottle brannewyn uitgehaal het en dan een blik coke tussen hulle twee glase brannewyn gedeel het.

Hulle was smoordronk en het dit nooit eers oorweeg om te stop vir die nag nie. Nee. Hulle wou toe net ry. Hier teen donker dagbreek beland hulle op ‘n soutbos. Nou Paul ken sy storie met die Beach buggy. Hy reverse toe net vir ‘n entjie agteruit en toe ry hy weer aan. Hy kom toe agter die revs is so ‘n bietjie hoog en die Volla engine laat hoor van hom. Soo sit ry hy toe maar met sy voet so liggies op die sneller pedaal. Hoe lank hulle so gery het weet ek nie, maar eensklap verskyn daar iemand langs hulle.

Die twee manne kyk gelyktydig na haar. Hulle kyk haar van kop tot tone in die vroeg oggend lig. Die lang pienk japon gaan nie hulle oë verby nie. En dit is toe dat Paul se vriend vir hom met a hees stem vertel wat hy toe ook al self weet. Dis die spook van Walvisbaai. Nou hoe vinniger hy ry hoe nader kom die spook. Dis toe die spook langs die beachbuggy kom staan dat hy maar die petrolpedaal  los en na die fliek kyk wat voor sy oë verby speel soos dit maar gebeur met elke man wat die dood innie gesig staar. Tot sy skaamte sien hy net die een party na die ander wat dan nou sy lewe was.

Hy beginne toe maar sy woorde formuleer wat hy dan vir ou Petrus by die pearly gates gaan vertel. En hy bid kliphard. Dis toe die kwaai stem uit die spook uit kom. “Vir wat moet julle twee donders so vroeg in die oggend staat en raas?” “Kan julle nie sien die blerrie kar le pens en pooitjies op ‘n soutbos nie? “ … Nouja. Toe hulle nou eers agterkom die kar beweeg lankal nie meer vorentoe nie en in die sterker lig herken hulle toe vir antie Baps van Hentiesbaai. Dis ook toe dat hulle rondkyk en sien hulle staan reg in Hentiesbaai en nie in die woestyn nie.Anti e Baps is knor-knor daar weg. Groot was die manne se verleendheid. Hulle het maar daar uitgeklim en die beachbuggy van die soutbos afgetel en toe maar voor De Duine gaan parkeer om vir die bar te wag om oop te maak. Want teen die tyd was die drank ook al op.

Iewers in die oneinigheid van die Namib ry daar vannag definitief iemand rond of kampeer sommer net uit daar. Om weg te kom van die dorp en sy mense. Of om skelmpies te kom drink waar die vrou se beskulligende ogens nie die dop in jou keel laat dwarsdraai nie. Oor hulle skyn die sterreprag van die Namib. Die wind fluit oor die kruin van die naaste duine en sing die hartseer liedere van soveel siele wat hier ontkom het van blootstelling en van dors. Hulle luister stil-stil na hierdie lied en trek dan die glas brannewyn en coke skuldig nader em teug een die pure lekkerte daarvan en voel hoe dit op hulle tonge bruis. En hulle sit staar in die vlamme van die vuur. Gesels is oorbodig in die land wat God in woede gemaak het. Buite die vuurkring is daar die ontsaglikheid van die Namib.Ver weg tjank ‘n jakkals.

Antie Baps is twee maande terug oorlede en is begrawe in Tsumeb by haar geliefde man oor wie ek ook eendag sal skrywe. Rus sag liewe Baps en moenie dat ‘n dronkgat op ‘n soutbos jy weer kom wakker raas nie. Ek verlang vir jou.

Puru-puru.